هر بيت آن سه نيم بيت ديگر - با همان قافيه و آهنگ - نهاده و به گونه اى درش آورده است كه اين جا ياد مىكنيم : ‹ 13 › « منشهاى تو خداوندان انديشه و تيزنگرى را درمانده ساخت و آنان را در گردابهاى ناتوانى و سهمناكى سرنگون افكند . ‹ 14 › توئى آن كس كه نگريستن در سرمايه ى درونىاش ديده اى موشكاف مىخواهد اى نشانهء توانائى خداوند و اى افزار آزمايش بشر ! و اى روشنگر آئين خدا و اى برترين شاهكار سرنوشت ! ، انديشمندان باريك بين در نمودن لايهء نهانىاش از پاى مىافتند و خداوندان خرد و برترى - هنگام سخن از تو - فريفته مىشوند اى فروغ خداوندى ! زير كان كجا مىتوانند مرزهاى تو را دريابند ؟ اى آن كه گفتار سربستهء خردها به سوى او باز مىگردد ! و خردمندان در پيشگاه او سنگينى ناتوانى و سهمناكى را در خود مىنگرند ! ، ( 1 ) در پيدايش تو گروهى از مهرورزان به گمراهى افتادند و چون از تو نمايشى ديدند كه مانند آن نتوان نمود كارشان به تند روى انجاميد اى خداوند برترىها ! مغزهاى آنان را سرگردان ساختى تا گام بالا نهادند انديشه‌هاى انديشمندان را حيران گردانيدى و كى ؟ همانگاه كه نشانه‌هاى جايگاهت را در روزگار بديدند . ، فرمانهائى را كه دگرگونى يافته بود بر مردم آشكار كردى و سخنان پيامبر را كه دست خورده بود باز نمودى توئى كه گذشتگانت از همگان پيشروتر بودند .

--> ( 1 ) هر ستاره نشانهء پايان يك بند است و هر بند پنج نيم بيت